HOME    PREKEN    GETUIGENISSEN    VERHALEN    ROEMENIE    LINKS    CONTACT

 

    Reis Verslag

    Foto's

 

Reis naar Roemenie 13 t/m 23 augustus 2006.

 

Mattheus 25: 34-40.

34 Dan zal de koning tegen de groep rechts van zich zeggen: “Jullie zijn door mijn Vader gezegend, kom en neem deel aan het koninkrijk dat al sinds de grondvesting van de wereld voor jullie bestemd is.

35 Want ik had honger en jullie gaven mij te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken. Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op,

36 ik was naakt, en jullie kleedden mij. Ik was ziek en jullie bezochten mij, ik zat gevangen en jullie

kwamen naar mij toe.”

37 Dan zullen de rechtvaardigen hem antwoorden: “Heer, wanneer hebben wij u hongerig gezien en te eten gegeven, of dorstig en u te drinken gegeven?

38 Wanneer hebben wij u als vreemdeling gezien en opgenomen, u naakt gezien en gekleed?

39 Wanneer hebben wij gezien dat u ziek was of in de gevangenis zat en zijn we naar u toe gekomen? ”

40 En de koning zal hun antwoorden: “Ik verzeker jullie: alles wat jullie gedaan hebben voor een van

de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan.”

De kerk in Soimus.

Vorig jaar hebben wij als gemeente voor onze broeders en zusters in Soimus (Roemenie) ruim 3000 euro bijeen gebracht om hun te helpen met het afbouwen van hun kerk. Ze bedankten ons toen in een brief voor deze gift en nodigden ons uit om hun gemeente te komen bezoeken. Namens de gemeente mocht ik in de vakantie hierop in gaan en heb hun bezocht en wil graag u daar verslag van doen.

Ik ben begonnen met een bijbeltekst, dit was de tekst die zij onder aan de bedankbrief schreven en het geeft de verbondenheid weer in Christus. En het geeft ook duidelijk weer in vers 40 dat als we deze mensen helpen, we dit doen voor de Here. We mogen onze broeders en zusters helpen in hun nood en met het afbouwen van hun kerk zodat zij ook het geweldige evangelie die wij samen delen uit kunnen dragen in hun dorp en omgeving. Samen bezig zijn in de plan van onze Heer, welke Hij heeft voor deze wereld. Zij in Roemenie en wij in ons land, en samen mogen we elkaar steunen door gebed en door daad. En dat waarderen ze zeer en zijn ons erg dankbaar.

Samen met Adela en Dietmar Burkhardt uit Duitsland ben ik naar Roemenie geweest. U kent ze misschien nog wel van de evangelisatieactie met onze Amerikaanse broeders en zusters.

Het begon eigenlijk al in de morgendienst van zondag 13 augustus, waar broeder Beking uit Enschede voor ging. Hij riep mij naar voren en heeft voor mij gebeden. Ik vond dit een bijzonder moment en ik moet echt zeggen dat ik mij ook enorm gedragen heb gevoelt in Roemenie door uw gebeden, en daar wil ik u ook hartelijk danken. Die middag ben ik dan vertrokken naar Duitsland om daar te overnachten bij Adela en Dietmar. S’Maandags zijn we heel vroeg vertrokken naar Soimus en het was een enorm lange reis. Eerst door het prachtige berglandschap van Duitsland en Oostenrijk heen en vervolgens door Hongarije naar Roemenie. Tot aan Boekarest (Hongarije) geweldige wegen, maar daarna hadden we verschrikkelijke wegen waar we soms niet harder konden rijden dan 30/40 km/uur. Na een rit van 22 uur zijn we dan aangekomen bij Adela’s ouders en werden we zeer hartelijk ontvangen. Zij wonen in Jibou een grote plaats in de buurt van Soimus. De volgende dag zijn we Soimus in gegaan om enkele gemeente leden te bezoeken en om het dorp en de kerk te bekijken. We werden overal zeer hartelijk gastvrij ontvangen en overal waar we kwamen hadden ze wat lekkers voor ons gemaakt. Ze hadden echt uit gezien naar dit bezoek en je kreeg gelijk het gevoel dat je welkom was. Het waren vriendelijke gastvrije mensen die moeten leven in barre omstandigheden.

De lage inkomens maken het dat ze moeten leven in krotten van woningen en enige vorm van luxe hebben ze al helemaal niet. Ik had in Nederland voedselpakketten samengesteld en we hebben die aan de gezinnen uit gedeeld, zodat we ze ook op dat gebied iets konden aan bieden. Ze waren zeer dankbaar en ik moest van bijna alle gezinnen u hartelijk groeten en Gods zegen toe wensen.

Het was een hele ervaring om deze mensen te ontmoeten, ze waren materieel gezien misschien erg arm maar ze zijn innerlijk zeer rijk. Ze hebben een zeer sterk geloof in God en dat voel je, je voelde de liefde van de Heer en dat maakte ook dat deze bezoeken zo bijzonder waren, want ondanks dat we elkaar niet kenden hadden we iets wat ons bond en dat gevoel was wederzijds.  God werkt op een machtige manier ook in barre omstandigheden.

De mensen waren voor hun levensonderhoud veel afhankelijk van wat ze zelf verbouwden. Sommigen hadden een koe voor de melk en deze koe werd dan elke morgen door een aantal zigeuners op gehaald om naar een weide te leiden. S’Avonds werden ze dan weer terug gebracht. In dit gebied waren veel zigeuner gezinnen en ook zij zagen er zeer armoedig uit en reden vaak op een paard met paardenkar. Sommige inwoners van het dorp hadden wel een auto maar dat was een hele oude Dacia. Een Roemeense auto merk uit de tijd dat Roemenie nog een dictatuur was. Deze auto waren meestal 15 tot 20 jaar oud en het was in mijn ogen ook heel bijzonder dat ze nog vooruit kwamen.

De volgende dag hebben we het gezin bezocht waar ik u kleding voor had gevraagd voor de kinderen. U hebt daar gelukkig veel en goed op gereageerd en ik mocht dan ook veel kleding mee nemen naar Roemenie, niet alleen voor dit gezin maar ook voor anderen. De kinderen van dit gezin waren er niet allemaal want er waren een paar op een zomerkamp van de Baptisten gemeente van Jibou. De moeder bleek opnieuw zwanger te zijn en bij de kleding die we mee hadden genomen zat ook wat kleding bij voor een zwangere vrouw dus dat hebben we aan haar gegeven. De moeder en de kinderen waren zeer blij verrast met uw kleding, en danken u hartelijk daarvoor, ook hebben we ze wat speelgoed gegeven. Bij elk gezin die we hebben bezocht kan ik wel een verhaal vertellen maar dan word het wel een enorm lang verhaal, maar het volgende verhaal wil ik u niet onthouden omdat dit een gezin was die op mij een enorme indruk heeft achter gelaten.

Het was een vader en moeder met zeven kinderen.  De ouders waren geestelijk niet instaat om de kinderen zelf te verzorgen dus de kinderen waren op zichzelf en op elkaar aangewezen. Ze leefden op de straat en moesten maar zien hoe ze de dag door kwamen. Gelukkig was er een zuster van de kerk die hun probeerde op te vangen en dat deed ze dan ook zo goed en kwaad als zij maar kon. We hadden gelukkig kleding in hun maat bij ons en hebben dat dan ook naar deze zuster gebracht zodat zij het kon brengen aan de ouders en hun kon uitleggen wat de bedoeling was. Ook hadden we speelgoed mee genomen uit Nederland (gekregen van enkele gemeente leden) en nadat we de kinderen bij elkaar hadden gezocht hebben we het aan hen gegeven. Op de onderstaande foto ziet u hoe streng en boos ze nog kijken want ze begrepen toen nog niet wat er stond te gebeuren, maar toen ze de kleding en de speelgoed kregen draaiden ze als een blad aan een boom om en genoten en lachten van alles wat ze hadden gekregen.

De kleinste van het gezin heette Augustin en was een prachtig kereltje die na die tijd heel lief zat te spelen met zijn Duplo blokken die hij had gekregen. Dit gaf mij en ik hoop ook u als u dit leest zo’n goed gevoel, dat voor mij deze reis nu al geslaagd was omdat je deze kinderen waarvan de toekomst zo onzeker en duister is iets van blijdschap heb mogen geven d.m.v. kleding, speelgoed en voedsel. Vooral Augustin straalde helemaal en ik heb nog een poos met hem gespeeld en we hebben samen hiervan enorm genoten. En het mooiste vond ik nog wel, al hoewel ze zelden in de kerk kwamen, waren ze er de zondag hierop volgend wel. En ook toen genoten ze en konden we ze iets vertellen van wat de Heer voor hun kan betekenen.

De zaterdag hebben we wat gereden door de natuurgebied van Roemenie heen en dan zie hoe prachtig mooi het land is. Nog niet ontdekt door de toerisme zodat alles nog mooi en origineel is. Prachtige berglandschappen met mooie grote meren met helder water. Prachtig om te zien en ik heb er ook vele foto’s van gemaakt. En dan zijn we aan gekomen bij de zondag, wat voor mij wel de spannendste dag was want ik mocht twee keer voor gaan in de samenkomst.

Maar de dag begon niet al te best. We waren al een beetje aan de late kant weg gekomen en toen kwamen we er achter dat we ook nog wat waren vergeten dus moesten we terug rijden. We waren dus nog later dan dat de bedoeling was. En tot overmaat van ramp kregen we toen ook nog een lekke band, wat niet verwonderlijk is met zulke slechte wegen. Toen we de band wilden verwisselen bleek de reserve wiel niet te passen. Dus wat nu……..

We waren vlak bij een huis en we zijn daar maar naar toe gelopen en hebben de mensen uit gelegd wat er gebeurd was en waar we naar toe moesten. De man des huises gaf ons de sleutel van zijn Dacia en zei dat we hem mochten lenen zolang als het nodig was. Dus wij in de oude Dacia en naar de kerk gereden.

Toen we bij de kerk aan kwamen hoorden we accordeonmuziek en ik moest gelijk denken aan Joop en Hans Nijkamp en Gerrit Veldhuizen want het klonk net alsof zij zaten te spelen. Ik voelde mij dus gelijk thuis. Ze waren er natuurlijk niet maar er was een broeder en een kleine jongen die samen speelden. De kerk was helemaal vol en ze zaten uit volle borst te zingen. Adela’s vader nam de leiding over en ging voor in gebed. Daarna hadden we een soort bidstond, waar verschillende mensen voor gingen in gebed en anderen zongen een lied en weer anderen hadden een gedicht. Alles zo spontaal en niet voorbereid dat het op mij een enorme indruk maakte. Met name de echtheid van hun gebeden, ik kon er natuurlijk niets van verstaan maar het was heel duidelijk dat het uit de diepste van hun hart kwam en ook in elk gebed werd er voor mij en voor u als gemeente gebeden. Dit kon ik opmaken uit het woordje ‘olanda’ en van Adela die dit later vertelde. Heel mooi en indrukwekkend was dit.

Dit duurde ongeveer 3 kwartier en toen werd er samen nog wat gezongen en mocht ik voorgaan. Ik had de avond ervoor met Adela een bijbelse groet in gestudeerd in het Roemeens en daar ben ik mee begonnen. Daarna heb ik de groeten van onze gemeente overgebracht en hun hartelijk bedankt voor hun uitnodiging. De prediking ging over Galaten 5: 13-26 over vlees of geest. Ik sprak in het engels en Adela vertaalde het in het Roemeens. We mochten een gezegende dienst beleven waar we de Heer  hebben mogen loven en prijzen.

Na deze dienst die zo’n twee uur duurde hebben we gezamenlijk gegeten in de kerk en s’middags was er een soort zondagschool waar Adela haar nichtje het verhaal van Jozef vertelde. Er waren bijna veertig kinderen en dat waren op twee na alle kinderen van het dorp dus iedereen was hierover zeer verheugd want dit was nog nooit voor gevallen. En ook Augustin en zijn broers en zuster was er en toen ze aan het eind te eten kregen kon je aan hun zien dat dit waarschijnlijk de eerste maaltijd was die ze hadden gehad deze dag want ze schrokten het naar binnen (het was toen 3 uur). En dat doet je wel wat..

Na de kinderdienst hadden we opnieuw een samenkomst waarin veel gezongen werd en waar ook een vader met zijn kinderen mee werkte. Zijn zoon speelde accordeon en zijn dochter kon ontzettend goed zingen, zelf speelde hij op een fluit.

Namens onze gemeente mocht ik hun een overheadprojector aanbieden zodat niet iedereen een zangboek hoeft aan te schaffen. (dat kan niet iedereen betalen) Het werkte perfect en ze waren er erg dankbaar voor. Samen met Adela, Dietmar en Adela haar neefje zongen we nog een lied en aan het eind mocht ik een cadeau voor onze gemeente in ontvangst nemen (een klok met het “onze Vader” erop). We mochten een gezegende zondag beleven waar we de Heer op een geweldige wijze mochten groot maken.

We hebben samen de Geest van de Heer mogen ervaren en hebben in een afsluitend gesprek met de oudsten van de gemeente de hoop uitgesproken dat deze bezoek ook een vervolg zou krijgen. Om zo samen het evangelie van onze Heer verder uit kunnen dragen. Zij zouden het zeer op prijs stellen dat we een soort evangelisatie actie zouden komen houden zoals de Amerikanen bij ons in Vroomshoop hebben gehouden. Ook vragen ze aan ons als gemeente om voor elkaar te bidden. Zij zullen voor ons bidden en dan zal het goed zijn dat wij voor hun zouden bidden.

We hebben daar broeders en zusters zitten die een warm hart voor onze gemeente hebben en ik hoop ook dat u ze in uw hart wilt sluiten en dat u ze ook in uw gebeden wilt gedenken. Hoe we aan deze bezoek een vervolg kunnen geven daar komen we later nog  wel op terug maar ik mag terug kijken op een enorm gezegende tijd samen met deze broeders en zusters. En hoop van harte dat het mij gegeven is om ze opnieuw te mogen bezoeken samen met enkelen van onze kerk om daar het evangelie te verkondigen.

 

 
   

 

 

© 2006 - All rights reserved Let Op De Raven 2006 ©
Deze site is het best te bekijken met Internet Explorer